தாய் வழி சமூகம் பெண் தலைமை

0
full

உலகமொழிகளில் தமிழ் உட்பட 42 மொழிகளைப் பேசப், படிக்க, எழுதத் தெரிந்தவர் அமெரிக்க மொழியில் அறிஞர் நோம் சாம்ஸ்கி. இவர் உலக மொழிகளின் வேர்ச் சொற்களை ஆராய்ந்தார். ஆய்வின் முடிவில், உலக மொழிகளுக்குச் சொற்களைத் தந்தது 2 மொழிகள்தான். ஒன்று ஆப்பிரிக்காவில் இன்றும் எழுத்து வடிவம் பெறப்படாது பேசப்பட்டு வரும் சுவாகிலி மொழி மற்றொன்று எழுத்து வடிவம் பெற்று இலக்கண, இலக்கிய வளம் கொண்ட மொழியாகத் திகழும் தமிழ் மொழியாகும் என்று பிரண்ட் லைன் என்னும் ஆங்கில இதழுக்கு அளித்துள்ள பேட்டியில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

 இந்த இரு மொழிகளின் பெருமைகளுக்கு அடிப்படை இம்மொழிகள் இன்றும் தாய் வழி சமூகமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நாடு, மொழி, இனம், இயற்கை வளமான, ஆறு, காடு, நிலம் எல்லாவற்றையும் தாயாகப் பார்க்கும் பண்பு இந்த இரு மொழிகளிலிருந்துதான் உலக மொழிகளுக்குச் சென்றுள்ளது என்பதை ஆராய்ந்து கூறியுள்ளார். மேலும் இந்த இரு சமூகங்களும் பெண் தலைமையை ஏற்றுச் சிறப்புடன் வாழ்ந்திருந்த சமூகம் என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறர்.

தொடக்கக் கால மனித இனச் சமூகத்தில் பெண் தலைமையும் உரிமையும் படைத்தவளாக இருந்திருக்கிறாள் என்பதை விலங்குகளின் வாழ்வியலோடு பொருத்திப் பார்க்கலாம். சிங்கம், புலி, சிறுத்தை போன்ற வேட்டையாடும் விலங்குகளில் பெண் விலங்கு வேட்டையாடிப் பிற விலங்குகளை உணவாகக் கொண்டுவரும் அதை ஆண் விலங்கும் குட்டி விலங்குகளும் உண்ணும் என்பதைப் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

poster

தேனீக்களின் வாழ்வியலில் தேன் கூட்டில் ஒரேயொரு இராணித் தேனீ இருக்கும் அதன் வேலை முட்டையிடுவது கட்டளைகளைப் பிறப்பிப்பது. வேலைக்கார தேனீக்களின் வேலை நாளொன்றுக்கு 8 மைல் பறந்து தேனைத் தேடி, மீண்டும் 8 மைல் பறந்து வந்து தேடிய தேனைக் கூட்டில் சேமித்து வைக்கவேண்டும். இந்தத் தேன்கூட்டில் ஆண் தேனீக்களும் சில இருக்கும். அவைகள் எந்த வேலையும் செய்யாது. இராணித்தேனீ முட்டையிடுவதற்கான செயல்பாட்டில் சிறிது நேரம் ஈடுபடும். மற்ற நேரம் முழுவதும் அந்த ஆண் தேனீக்கள் சோம்பேறிகளாக உறங்கிக் கொண்டும் தேனை உண்டு கொண்டும் இருக்கும். அதனால் ஆண் தேனீக்களைச் சோம்பேறி தேனீ என்று தமிழிலும் ஆங்கிலத்தில் Laze Bee என்றும் அழைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது.

பருவம் அடைந்த பெண்யானை தனக்குத் தேவையான ஆண் யானையைத் தேர்வு செய்யப், பெண்யானை சிறுநீரைத் தும்பிக்கையால் பிடித்து மரங்களின் மீது தெளிக்கும். இந்த வாசனையை அறிந்த ஆண்யானைகள் கூட்டமாகக் கூடும். பின்னர் ஆண்யானைகளுக்கிடையே சண்டை நடைபெறும். இறுதியில் வெற்றிபெறும் ஆண்யானையோடு பெண்யானை இணையும். இணைந்து வாழும் யானைகளில் ஆண்யானை இறந்துவிட்டால் பெண்யானை வேறு ஒரு ஆண்யானையோடு இணைந்து வாழாது. தனித்தே வாழும். தனித்து வாழும் பெண்யானைகளே ஒட்டுமொத்த யானைக்கூட்டத்தையும் தலைமைதாங்கி வழிநடத்தும் என்பதையும் ஒப்பிட்டு நோக்கில் சமூகத்தில் பெண் தலைமையே தொடக்கத்தில் இருந்திருப்பதை எளிதில் உணரலாம்.

தமிழோடு நெருங்கிய உறவு கொண்ட ஆப்பிரிக்காவில் பழங்குடி மக்களால் பேசப்பட்டு வரும் சுவாகிலி மொழியினரில் இன்றும் பெண் தலைமைதான். அந்தச் சமூகத்தின் கூட்டத்தில் மரங்களால் அமைக்கப்பட்ட உயரமான மேடைகளில் வயது முதிர்ந்த மூதாட்டி அமர்ந்து, குடிமக்களின் பிரச்சனைகளைப் பற்றி பேசுவதும், அதற்குத் தீர்வு செல்வதும் இன்றும் நடைபெற்று வருகின்றது. இம் மக்களிடம் சொத்துரிமை என்பது பெண்களுக்கு மட்டுமே. அதனால் ஆண்கள் பெண்கள் சொல்லும் வேலைகளைச் செய்வது மட்டுமே என்பது இன்றளவும் நிலவி வருகின்றது. மேலும் சுவாகிலி மொழி பேசும் மக்களிடம் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்குத் தாயின் பெயரே முகப்பு பெயராகவும் அமைந்துள்ளது.

தமிழ் இலக்கியங்களில் தமிழர் வாழ்வியலில் பெண்களைத் தலைமையாக ஏற்றுத் தாய் வழி சமூகத்தில் கூறுகளையும் நாம் பார்க்க முடிகின்றது. குறுந்தொகை பாடல் ஒன்றில் தலைவியொருத்தி தன் தலைவன் மீது கொண்டுள்ள பேரன்பைக், காதலைப் பற்றி குறிப்பிடும்போது, தலைவன் மீது நான் கொண்டுள்ள காதல் வானத்தின் உயரத்தைவிடவும் உயரமானது, கடலின் ஆழத்தைவிடவும் ஆழமானது, இந்த உலகின் பரப்பளவைவிடவும் பரந்துபட்டது என்று குறிப்பிடுகின்றாள்.

ukr

சங்க இலக்கியத்தில் ஆண் காதலிக்கும் தன் தலைவியைப் பற்றி இப்படியாகக் குறிப்பிட்டிருப்பதாகச் செய்திகள் இல்லை. இன்னொரு சங்கப் பாடலில், தாய்யொருத்தி தன் மகளை இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டு நெய் கலந்த சோற்றினை ஊட்டி கொண்டிருக்கிறாள். அருகே இருக்கும் புன்னைச் செடியைக் காட்டி இது உனக்குத் தமக்கை (அக்கா) என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். எப்படி என்றால் நான் சிறுபிள்ளையாக இருக்கும்போது புன்னை மரக் காயை மண்ணில் புதைத்து விளையாடினேன். அப்படி மறைத்து வைக்கப்பட்ட விதை தற்போது செடியாக வளர்ந்துள்ளது என்று குறிப்பிடுகின்றாள். பின்னர் அந்தக் குழந்தை பருவம் அடைந்து காதல் கொள்கிறது.

காதல் கொண்ட பெண் தன் தலைவனைப் பார்த்து, இங்கே பேச வேண்டாம்ஞ். இந்த மரம் எனக்கு அக்கா மாதிரிஞ்.. வேறிடம் சென்று பேசுவோம்ஞ் என்று கூறுகிறாள். இந்தப் பாடலின் வழி தாய் பிறந்த இடத்திலே வளர்ந்து பின்னர்த் திருமணம் செய்ததற்குப் பின்னும் தன் இடத்திலே வாழ்கிறாள் என்ற குறிப்பின் மூலம் பெண் வாழ்க்கைப்பட்டு வேறு ஊர் செல்லாமல் கணவன் வாழ்க்கைப்பட்டு “வீட்டுக்கு மாப்பிள்ளையாக வாழ்ந்த கதை மறைவாகச் செல்லப்பட்டிருக்கிறது. மேலும் பெண்களுக்குச் சொத்துரிமையும் பெண்களிடம்தான் இருக்கிறது. அதனால் ஆண்கள் ஆதிக்க உணர்வற்றவர்களாகவும் உரிமை படைத்தவர்களாகப் பெண்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பதை உறுதி செய்ய முடிகிறது.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை நீலமலை என்றழைக்கப்படுகின்ற ஊட்டியில் வாழ்ந்து வருகின்ற இருளர் சமூகத்தில் கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பெண்களுக்கு மட்டுமே உண்டு. பெண் விரும்பிய ஆணைத் (தந்தையின் உறவான அத்தை மகன், தாய் உறவான மாமன் மகன்) திருமணம் செய்துகொள்வாள். ஆண் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கமுடியாது. விரும்பிய அந்த ஆணோடு ஒரு வருடகாலம் இல்லற வாழ்வு நடத்தி, ஆண் தன் வாழ்க்கைக்கு இசைவானவன் என்றால் மட்டுமே பெண் திருமணம் செய்துகொள்வாள். வாழ்க்கைக்குப் பயன்படமாட்டான் என்றால், அவனை நிராகரித்துவிட்டு வேறு ஒரு ஆணுடன் இணைந்து வாழுவாள். நிராகரிக்கப்பட்ட ஆணை வேறொரு பெண் ஏற்பது என்பது “குதிரை கொம்பு எனத் (தென்னிந்திய குலங்களும், குடிகளும் நூல்-1905) சமூகவியலின் இன வரலாற்றில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதுவும் பெண்ணின் பரந்துபட்ட உரிமையைப் பரக்கச் சொல்வதாகவே அறியமுடிகின்றது. ‘

சுவாகிலி மொழி பேசக்கூடிய ஆப்பிரிக்கா மக்களிடமும் பெண்கள் தாங்கள் விரும்புகின்ற ஆண்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் உரிமை வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆண் விரும்பி ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ளமுடியாது என்ற விதி அந்தச் சமூகத்தில் இன்றும் நிலவி வருகின்றது.

வக்ரபோலி என்னும் மொழி பேசக்கூடிய நரிக்குறவர்கள் இனத்தில் அம் மொழியில் விதவை என்ற சொல் கிடையாது. கணவன் இறந்தால், புதைக்கப்பட்டவுடன் கணவனை இழந்த பெண்ணுக்கு உடனே மறுமணம் செய்து வைக்கப்படும் சமூக வழக்கம் உள்ளது. மனைவியை இழந்த கணவனுக்கு மறுமணம் செய்து வழக்கம் நரிக்குறவர் சமூகத்தில் இல்லை என்பதும் தாய் வழிச் சமூகத்திற்குச் சான்றாக அமைந்துள்ளது. கேரளத்தில் ‘தம்புராட்டி சமூகத்தில் மருமக்கள் வழி மான்மியம் இன்றும் பின்பற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அச் சமூகத்தில் சொத்துரிமை பெண்களுக்குப் பிறக்கும் ஆண்களுக்கு உரியதாகும். அங்கே பெண்கள்தான் ஆண்களை மணந்துகொள்ளவேண்டும்.

ஆண்கள் வீட்டுக்கு மாப்பிள்ளையாக மட்டுமே வாழமுடியும். ஆண்களுக்குச் சொத்துரிமை, நிலவுடமை இல்லை என்பதால் அந்தச் சமூகத்தின் பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை அறவே இல்லை என்று துணிந்து சொல்லாம் என்ற அளவிற்கு உள்ளது என்பது நமக்குக் கிடைக்கும் அண்மை சான்றாகும்.

மக்களின் சமூக வாழ்வில், நிலவுடமை, அரசுரிமை, வாரிசு, ஆட்சி, அதிகாரங்கள், கடவுள் நம்பிக்கை, மதம், சாதி போன்றவைகள் தோன்றிய பின்னர்தான் தாய் வழி சமூகம் என்ற வாழ்வியல் முறை அழிக்கப்பட்டுத் தந்தை வழி சமூகம் தோன்றாமல், வழி மாறித், திசை மாறி ’ஆணாதிக்கச் சமூகமாக உருப்பெற்று வலுப்பட்டு வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது.

இவ்வேளையில் பெண்ணையும் ஓர் உயிராக மதித்து, அவர்களின் உணர்வுக்கு வாய்ப்பளித்துப், பெண்ணைச் சமமாக நடத்த இந்தச் சமூகம் முன்வந்தால் மட்டுமே சமூக முன்னேற்றம் என்பது சாத்தியப்படும். பெண் அடிமையாய் நடத்தப்பட  சமூகம் விடுதலை அடைந்துவிட்டது என்பதைக் கொண்டாட முடியாது.

half 1

Leave A Reply

Your email address will not be published.